مرگ دیوار مرجانی بزرگ

توضیح مختصر: بزرگترین ارگانیسم زنده‌ی زمین به طول ۱۴۰۰ مایل در حال مرگ است. جالب آنکه ما نه تنها شاهد این موضوع هستیم، بلکه در واقع قاتل این ارگانیسم خود ما هستیم.

زمان مطالعه: 5 دقیقه

سطح: سخت

دانلود اپلیکیشن «زبانشناس»

این درس را می‌توانید به بهترین شکل و با امکانات عالی در اپلیکیشن «زبانشناس» بخوانید

دانلود اپلیکیشن «زبانشناس»

فایل صوتی

ترجمه‌ی درس

انسان‌ها شاهد مرگ بزرگترین ارگانیسم دنیا با قدمت بیش از ۲۵ میلیارد سال هستند!

مرگ دیوار بزرگ مرجانی

در آینده ای نه چندان دور، ممکن است چنین جمله ای را در اخبار بشنویم:

بزرگترین ارگانیسم زنده بر روی زمین مُرد. دیواره بزرگ مرجانی استرالیا به مدت بیش از ۲۵ میلیارد سال زندگی کرد. این دیواره مرجانی که ۱۴۰۰ مایل طول داشت تنها ارگانیسم زنده‌ای بود که از فضا دیده می‌شد. این دیواره مرجانی محل زندگی تنوع زیست محیطی به عظمت بیش از اروپا بود.

شنیدن خبر مرگ بزرگترین ارگانسیم زمین به اندازه‌ی کافی ناراحت کننده است. اما چیزی که حتی بیشتر ما را ناراحت می‌کند، این است که ما کسانی هستیم که آن را کشته‌ایم. وابستگی ما به نفت و گاز باعث گرمایش جهانی شده که این ارگانیسم فوق‌العاده را به کام مرگ کشانده است.

دیواره بزرگ مرجانی تنها موجود زنده ای نیست که به خاطر انسان ها و سوءاستفاده از منابع زمین از بین می‌رود. در ۴۰ سال اخیر، ما بیش از ۵۰ درصد از همه‌ی حیات وحش زمین را از دست داده‌ایم. بیش از ۷۶ درصد از حیات وحش آب های شیرین از بین رفته است. اگر شرایط به همین منوال ادامه پیدا کند، پیش بینی می شود که در ۲۰ سال آینده، دو سوم حیات وحش زمین از بین برود.

اکنون نرخ انقراض گونه ها ۱۰۰۰ تا ۱۰ هزار برابر نرخ طبیعی است. انسان‌ها مسئول این شرایط وخیم هستند.

در دورانی زندگی میکنیم که شاهد انقراض سریع‌السیر اکثر گونه‌های جانوری و زیست محیطی هستیم!

یک نظریه رایج و پرطرفدار می گوید که انسان هایی که می‌میرند، 5 مرحله سوگ را طی می کنند که DABDA نام دارد. فرد با احساس انکار شروع کرده و سپس دچار حس خشم می‌شود، بعد از آن چانه زنی می کند و سپس افسرده می شود و پس از آن حقیقت نزدیک بودن مرگ را قبول می کند.

برخی روانشناسان اکنون از 5 مرحله سوگ فردی برای توصیف «سوگ جمعی» بشریت برای مرگ جهانی استفاده می کنند.

اولین مرحله «انکار» است. بسیاری از افراد هنوز حتی انکار می‌کنند که تغییر آب و هوا در حال رخ دادن است. آن‌ها در برخورد با هرچیزی که به این مسئله ارتباط دارد، چشمان خود را می‌بندند. دومین مرحله «خشم» است. مردم در این مرحله از انکار گذشته اند. اکنون در مورد وضعیت زمین و از دست رفتن گونه‌ها خشمگین هستند.

سومین مرحله سوگ «چانه زنی» است. در این مرحله، یک فرد تمایل دارد تا برای چیزهایی که از دست داده است، معامله کند. در این مرحله، افرادی که غمگین هستند، از بازی اتهام زنی دست می‌کشند. در مقابل بر روی ایجاد تغییرات سریع به منظور حفظ سیاره تمرکز می‌کنند.

چهارمین مرحله «افسردگی» است. در این مرحله، مردم واقعیت ضرر را قبول می کنند. آنها غم عمیق یا حتی بی حسی را تجربه می‌کنند.

و در نهایت، در پنجمین مرحله، مردم شرایط را «قبول» می کنند.

خوشبختانه، انسان ها مجبور نیستند تا به صورت کامل مرگ زمین را قبول کنند چون این بدان معنا است که مرگ خودمان را نیز قبول کرده‌ایم.

شما چطور فکر می‌کنید؟ آیا مقایسه سوگ جهانی (زمینی) با سوگ فردی، به بشریت کمک می‌کند تا راهی رو به جلو پیدا کند؟ یا خیلی دیر شده است؟ آیا ما واقعا خبر مرگ بزرگترین دیوار‌ه‌ی مرجانی بر روی کره زمین را در طول عمر خودمان خواهیم شنید؟

متن انگلیسی درس

مشارکت‌کنندگان در این صفحه

تا کنون فردی در بازسازی این صفحه مشارکت نداشته است.

🖊 شما نیز می‌توانید برای مشارکت در ترجمه‌ی این صفحه یا اصلاح متن انگلیسی، به این لینک مراجعه بفرمایید.

📍 شما در حال مشاهده درس 1 در فصل 40 از دوره زیر هستید:

داستان های کوتاه

92 فصل | 184 درس

1. مرگ دیوار مرجانی بزرگ 👁

درس بعدی :  تمرین مکالمه 2. تمرین مکالمه